Dane te przedstawiono na tle zachodzących w Polsce przemian polityczno-ekonomicznych i społecznych. Praca spotkała się z olbrzymim zainteresowaniem i uzyskała wiele pochwał od uznanych specjalistów.
Tematem sesji czwartej była makulopatia cukrzycowa. Sesji przewodniczyli E. Kohner (Wielka Brytania) i F. Bandello (Włochy). Cukrzycowe zwyrodnienie plamki żółtej stanowi bardzo poważny problem zdrowotny w Europie, ponieważ jest przyczyną większości przypadków ślepoty wśród chorych na cukrzycę typu 2., której epidemiologiczny wzrost obserwujemy na całym świecie. Ponadto zwyrodnienie plamki żółtej występuje często w wieku podeszłym, co dodatkowo obciąża starzejące się społeczeństwo krajów wysoko rozwiniętych.
W ośmiu interesujących pracach przedstawiono patofizjologię makulopatii cukrzycowej, podkreślając jeszcze raz ważną rolę dobrej kontroli glikemii i ciśnienia tętniczego w prewencji i leczeniu makulopatii cukrzycowej. Szczególnie wyróżniała się prezentacja pokazująca obiecujące efekty leczenia retinopatii cukrzycowej doustnym inhibitorem izoformy kinazy białkowej PKCb (Ruboxitaurin). Lek, stosowany doustnie przez 36 miesięcy u chorych z prostą i przedproliferacyjną retinopatią, był dobrze tolerowany, powodował cofanie się zmian przedproliferacyjnych i poprawiał ostrość wzroku.
W sesji tej dyskutowano również nad korzystnym efektem iniekcji do ciała szklistego triamcinolonu u chorych z obrzękiem plamki żółtej, podkreślając, że efekt działania tego leku jest większy u chorych z uregulowanym ciśnieniem systemowym.
W sesji plakatowej przedstawiono 9 plakatów, wśród których na szczególną uwagę zasługiwała praca prof. T. Sosna z Pragi (Czechy), pt. „Where is the true”, gdzie autor zwraca uwagę na proceder publikowania przez czeski Narodowy Instytut Statystyki i Informacji o Zdrowiu zaniżonych danych epidemiologicznych, niezgodnych z wynikami badań prowadzonych w klinikach czy w towarzystwach naukowych (w tym przypadku wyniki dotyczyły częstości cukrzycowych powikłań narządu wzroku i różniły się od danych Czeskiego Towarzystwa Diabetologicznego). Autor sugeruje, że nie jest to wyłącznie problem jego kraju, tak więc wiarygodnych danych należy szukać w źródłach pozarządowych.
Konferencję zakończył główny organizator, prof. Toke Bek, zaś przewodniczący grupy EASDec, prof. Francesco Bondello, zaprosił wszystkich uczestników na kolejne takie spotkanie, które odbędzie się w maju 2007 roku w Rzymie. Dodatkową atrakcję może stanowić szczególne miejsce obrad – Watykan.
PS. W spotkaniach grupy EASDec uczestniczę nieprzerwanie od ponad 5 lat i wydaje mi się, że wciąż zbyt mało diabetologów (i z Polski, i z Europy) bierze w nich udział. A przecież retinopatia cukrzycowa stanowi istotny problem zarówno dla okulistów, jak i dla diabetologów, a obie te grupy specjalistów muszą się jeszcze dużo od siebie nauczyć.