Ciekawy temat biomechaniki oka w jaskrze poruszył L. E. Pillunat z Drezna. Przebadał on grupę 103 zdrowych osób w wieku 20-80 lat za pomocą przepływomierza dopplerowskiego i wykazał spadek przepływu krwi w tarczy nerwu wzrokowego wraz z wiekiem. Badania biomechaniczne dowodzą również sztywnienia tkanek oka z wiekiem oraz w cukrzycy, co ma związek z odmienną strukturą kolagenu i jego wyższą odpornością na enzymy proteolityczne. Zarówno jaskra, jak i cukrzyca zmieniają biomechanikę oka. W jaskrze zmiany biomechaniczne zwykle związane z wiekiem zaczynają się wcześniej. Jednak tylko podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe prowadzi do zmian jaskrowych w tarczy nerwu wzrokowego.
O zależnościach pomiędzy biomechanicznymi i naczyniowymi właściwościami nerwu wzrokowego mówił Mark Lesk z Montrealu. Analizował on (razem z zespołem współpracowników) związek pomiędzy ruchami blaszki sitowej a przepływem krwi w pętli nerwowo-siatkówkowej. Używając współogniskowej laserowej oftalmoskopii skanującej, badano położenie blaszki sitowej u pacjentów przed redukcją podwyższonego ciśnienia śródgałkowego i 2 miesiące po redukcji. Dodatkowo pacjentów podzielno na dwie grupy: z cienką i grubą rogówką. Wyniki potwierdziły tezę, iż po redukcji ciśnienia wzrasta przepływ krwi w pętli nerwowosiatkówkowej. Wzrost ten był tym większy, im cieńsza była rogówka (u pacjentów z cieńszą rogówką większy jest zakres odkształceń blaszki sitowej).
Interesujący wykład o długoterminowych efektach działania inhibitorów anhydrazy węglanowej (CA) na przepływ krwi w oku wygłosił Antonio Martinez z Madrytu. CA jest enzymem przekształcającym dwutlenek węgla w bikarbonat. Jej zahamowanie powoduje wzrost poziomu CO2 i spadek pH krwi tętniczej, co prowadzi do rozkurczu naczyń.
Dorzolamid jest typowym inhibitorem CA. Badania dowiodły, że może on podnosić poziom ukrwienia siatkówki i nerwu wzrokowego. Warto jednak w tym miejscu podkreślić, że dotychczas badania te prowadzono krótkoterminowo na małych grupach zdrowych ludzi. Najnowsze dane kliniczne sugerują, że inhibitory CA mogą mieć również długoterminowy pozytywny efekt u pacjentów z jaskrą otwartego kąta.
Prezentacja G.A. Luttego z Baltimore dotyczyła zagadnień związanych z naczyniówką w stanie zdrowia i patologii. Nie wiadomo, jaki poziom ubytków włośniczek jest tolerowany przez nabłonek barwnikowy siatkówki. Znaczne ich straty w cukrzycy i AMD sprawiają, że wymiana tlenu i substancji odżywczych jest w tych miejscach ograniczona do fotoreceptorów i komórek nabłonka barwnikowego. Ten przypuszczalny stan niedokrwienia może stymulować produkcję czynników naczyniotwórczych, których działanie może być częściowo maskowane przez obecność endogennych czynników antyangiogennych.
J.E. Grunwald z Filadelfii próbował odpowiedziec na pytanie, czy niedokrwienie w AMD jest odpowiedzialne za neowaskularyzację (CNV). Badał on rolę przepływu krwi na poziomie naczyniówki i ewentualnego niedokrwienia w rozwoju neowaskularyzacji i AMD. Badania dowiodły, iż niższe parametry krążeniowe wiążą się z wyższym ryzykiem neowaskularyzacji i utraty wzroku. Dodatkowo wyniki sugerują, że spadek krążenia na poziomie plamki i jej niedokrwienie poprzedzają rozwój CNV w przebiegu AMD, jak to zresztą ma miejsce w większości przypadków neowaskularyzacji w różnych tkankach.
Podobny temat podjął L. Schmetterer z Wiednia. Do tej pory za najbardziej prawdopodobny czynnik wyzwalający neowaskularyzację w wielu chorobach, np. w retinopatii cukrzycowej, uważano niedotlenienie. Jednakże dowody na to są słabe, a ostatnie badania wskazują na istotną rolę procesów zapalnych w rozwoju AMD. Eksperymentalnie dowiedziono wpłw fibroblastów na proces nowotwórstwa naczyniowego. Również polimorfizm czynnika H dopełniacza zidentyfikowano jako powiązany z neowaskularną postacią AMD. Autor poruszył też kwestię dotyczącą wpływu samego niedokrwienia na rozwój formy wysiękowej i suchej AMD, na co wskazują najnowsze badania pochodzące z co najmniej dwóch niezależnych ośrodków.
Problem wpływu zabiegów wewnątrzgałkowych na krążenie krwi w oku podjął J.B. Jonas z Mannheim. Najlepsze rezultaty w kategorii poprawy ostrości wzroku przynoszą wstrzyknięcia do ciała szklistego w śródsiatkówkowych chorobach obrzękowych, takich jak: rozlany cukrzycowy obrzęk plamki, zamknięcie pnia lub gałązki żyły środkowej siatkówki i pseudofakijny pęcherzowy obrzęk plamki. W oczach z różnymi typami niezakaźnych zapaleń błony naczyniowej, łącznie z ostrą i przewlekłą postacią zapalenia współczulnego oraz chorobą Behçeta, poprawiała się ostrość wzroku, a objawy zapalenia śródgałkowego ustępowały. Najczęściej do tej pory stosowany we wstrzyknięciach do ciała szklistego triamcinolon zastąpiono ostatnio blokerem czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF) – bewacizumabem i ranibizumabem. Nie wykazano, by leki podawane do ciała szklistego wywoływały działanie niedokrwienne. Należy jednak pamiętać, że VEGF są silnymi modulatorami systemu naczyniowego, dlatego powinno się potwierdzić bezpieczeństwo stosowania powyższych leków przez prowadzenie badań oceniających perfuzję siatkówki w trakcie ich stosowania.